عطر تو

12 بهمن 57 را روي بزرگ مي‌دانند. روزي كه رهبر انقلاب پس از سالها دوري به ايران بازگشت و با استقبال بي‌نظير مردم ايران روبرو شد و سرآغازي گشت براي پيروزي نزديك در 22 بهمن. اما به عقيده نگارنده، 12 بهمن روزي تلخ در سرنوشت كشور ما ايران است. چه از اين روز بود كه جريان انحصارطلب و تماميت‌خواه شروع به رشد نمود و ديري نپائيد كه شعار « يا با ما – يا بر ما » سر داد. جرياني كه انقلاب را از آن خود مي‌دانست و داعيه حكومت مي‌داشت. اولين اقدام اين گروه، ممانعت از سخنراني حاج‌محمدصادق (پدر شهيد ناصر صادق از اعضاي مركزيت سازمان مجاهدين خلق) در بهشت‌زهرا بود. اينان نمي‌توانستند نزديكي ساير گروه‌هاي مبارز به آيت‌الله خميني را تاب بياورند و از همان آغاز كوشيدند تا اطراف وي را از وجود مبارزين واقعي تهي نمايند. بهانه‌هايي چون ليبرال، مصدقي، سازشكار و ... آنقدر را نثار دلسوزان انقلاب كردند تا جايي كه دولت موقت نتوانست به حيات خود ادامه دهد و عليرغم نياز شديد كشور به دوري از هرج و مرج استعفا داد. آنان حتي از بي‌احترامي به مبارزين واقعي در صحن مجلس نيز دست نكشيدند و با روباه مكار خطاب كردن مهندس بازرگان و حمله به وي در جريان جلسه علني مجلس و سر دادن شعار مرگ بر بازرگان، بي‌شرمي را به حد نهايت رساندند. 22 بهمن ماه 57، روز خوب پيروزي براي ملت ما نبود. بلكه روز خوب دژخيمان جهت در دست گرفتن قدرت بود. اي كاش آيت‌الله خميني به جاي زدن مشت بر دهان آمريكا، ضربه‌اي بر دهان دشمنان ملت ميزد و اجازه نمي‌داد اين جريان رشد كند. اي كاش ايشان كه جمله معروف « آمريكا هيچ غلطي نمي‌تواند بكند » را فرموده بود، اجاز نمي‌داد اطرافيانش به راه غلط گام بگذارند و انقلاب را از مسير اصلي آن خارج نموده و به جاي برقراري جمهوري اسلامي، حكومت روحانيت را پايه‌گذاري كنند. امروزه به گونه‌اي از انقلاب 57 و پيروزي آن ياد مي‌كنند كه گويي خروش ملت در آن سالها، تنها حاصل تلاش روحانيون و بازاريان بوده و ساير احزاب و سازمانها هيچ نقشي نداشته و حتي بر اصل مبارزه ضربه وارد كرده‌اند. امروز مي‌خواهيم يادي كنيم از كساني كه 22 بهمن، حاصل تلاش واقعي آنهاست. امروز گرامي ميداريم ياد و خاطره شهيد محمد حنيف‌نژاد را. جوان مسلمان و مبارزي كه حتي در لحظه اعدام شعار زنده باد اسلام و زنده باد قرآن سر داد. درود مي‌فرستيم به روح شهداي عاليقدر، محسن، بديع‌زادگان، برادران رضايي، مشكين‌فام، صادق، عسكري‌زاده، باكري، بازرگاني، ميهن‌دوست، لباف صمديه، شريف‌واقفي و ساير مجاهديني كه با افتخار جلوي جوخه آتش ايستادند تا از خونشان نهال پيروزي ملت برويد. امروز و در سالروز 22 بهمن ياد مي‌كنيم از دكتر شريعتي كه شور انقلابي را در ميان جوانان به پا كرد و فرهنگ شهادت را رشد داد. ياد مي‌كنيم از مرحوم طالقاني كه همچون پدري دلسوز، حامي و غمخوار جوانان مبارز و مسلمان بود. ياد مي‌كنيم از ياران ديرين و مبارزين راستين، مرحوم مهندس بازرگان و مرحوم دكتر سحابي، اينان كه راهنماي جوانان در مبارزه برعليه استعمار و استبداد بودند. گرامي مي‌داريم ياد شهداي عاليقدر، دكتر چمران و استاد مطهري را كه همه تلاش خود را جهت استقرار جمهوري اسلامي به كار بستند و افسوس كه خونشان به ثمر ننشست. درود مي‌فرستيم به روح خميني. بزرگ‌مردي كه ابرقدرتهاي شرق و غرب را به زانو درآورد و صد افسوس كه حريف اين خون‌آشامان نشد. گرامي مي‌داريم ياد و خاطره خسرو گلسرخي و بيژن جزني را، مبارزيني كه سالها در جهت براندازي رژيم منحوس پهلوي تلاش كردند. امروز را روز پيروزي مي‌نامند و حال آنكه صبح پيروزي هنوز ندميده و طلوع فجر را نديده‌ايم. اميد است آن روز خوب پيروزي از راه برسد و شاهد استقرار پرچم جمهوري اسلامي ايران به دست دلسوزان واقعي ملت باشيم.